← Alle artikelen

Btw bij dropshipping: hoe de invoerregeling (IOSS) werkt

Oarized · 20 november 2026

Wat is de invoerregeling (IOSS)?

De invoerregeling, internationaal bekend als IOSS (Import One Stop Shop), is een btw-regeling voor webshops die spullen van buiten de EU rechtstreeks naar klanten in de EU laten versturen. Denk aan een webshop die producten vanuit China naar particuliere klanten in Nederland, België of Duitsland stuurt.

De regeling geldt voor leveringen met een waarde tot 150 euro per zending. Verzend- en verzekeringskosten tellen niet mee voor dat bedrag, als die apart op de factuur staan. Kom je boven die 150 euro, dan val je voor die zending buiten de invoerregeling en gelden de gewone regels voor invoer.

Je klant moet daarnaast iemand zijn die zelf geen btw-aangifte doet: een particulier, of een onderneming die alleen vrijgestelde diensten levert. Verkoop je aan een bedrijf dat wel btw-aangifte doet, dan geldt de regeling niet voor die levering.

Accijnsgoederen zoals wijn, bier en tabaksproducten zijn altijd uitgesloten, ook onder de 150 euro.

Het voordeel: gebruik je de invoerregeling, dan betaal je geen btw bij invoer. In plaats daarvan reken je de btw van het land van bestemming aan je klant bij de verkoop, en meld en betaal je die btw één keer per maand via het eenloketsysteem.

Tot 1 juli 2021 was invoer tot 22 euro helemaal vrijgesteld van btw. Die vrijstelling is vervallen. Sindsdien is bij elke invoerzending btw verschuldigd, tenzij je de invoerregeling gebruikt.

Hoe dropshipping hierin past

Bij dropshipping verkoop je producten in je eigen webshop, maar het pakket gaat rechtstreeks van je leverancier naar je klant. Jij hebt de voorraad nooit zelf in handen.

Stuurt die leverancier vanuit een land buiten de EU, dan ben jij meestal degene die voor de btw de levering aan de eindklant doet. Dat is precies de situatie waarvoor de invoerregeling is gemaakt: jij verkoopt aan een particulier in de EU, het pakket komt van buiten de EU, en de waarde blijft onder de 150 euro.

Let op het verschil met de Unieregeling, ook onderdeel van het eenloketsysteem maar voor iets anders. Die geldt voor verkopen van goederen die al in de EU liggen, over de grens tussen EU-landen heen. Verkoop je dus voorraad die al in een Europees magazijn ligt aan een klant in een ander EU-land, dan gebruik je de Unieregeling, niet de invoerregeling. Veel dropshipverkopers hebben met beide te maken: invoerregeling voor zendingen die rechtstreeks uit het land van de leverancier komen, Unieregeling voor voorraad die al in de EU ligt.

Wie precies de btw moet afdragen, hangt af van de contracten tussen jou, je leverancier en eventuele platforms waarop je verkoopt. Verkoop je via een marktplaats die zelf als verkoper optreedt richting de klant, dan kan de verplichting bij dat platform liggen in plaats van bij jou. Ga dit per leverancier en per platform na voordat je ervan uitgaat dat de regeling automatisch op jou van toepassing is.

Wat als je de invoerregeling niet gebruikt

Gebruik je de invoerregeling niet, dan verandert er niets aan de btw-plicht zelf. Die blijft bestaan, alleen verschuift het moment waarop die wordt geïnd.

Zonder de regeling wordt de btw bij invoer geheven, meestal afgehandeld door de koerier of de douane namens de ontvanger. Je klant krijgt dan een naheffing, of moet eerst betalen voordat het pakket wordt afgeleverd. Dat zorgt voor vertraging en een extra afrekenmoment waar klanten niet op rekenen, en in de praktijk voor meer klachten en retouren dan wanneer de btw al in je prijs was verwerkt.

Overschrijdt een zending de grens van 150 euro, dan kun je de invoerregeling voor die zending sowieso niet gebruiken. De btw wordt dan bij invoer betaald, en je rekent de btw van het land van bestemming aan je klant via de gewone regels.

Belangrijk: de regeling niet gebruiken is dus geen manier om onder de btw uit te komen. Het is een keuze over wie het moment van innen regelt: jij vooraf via een maandelijkse aangifte, of de douane en de koerier bij aflevering aan je klant.

Aanmelden: zo werkt het, en wat een tussenpersoon doet

Ben je in Nederland of een ander EU-land gevestigd, dan vraag je het invoerregelingnummer (IOSS-nummer) zelf aan via Mijn Belastingdienst Zakelijk. Daarna meld en betaal je elke maand de btw over alle leveringen onder de regeling, in één bedrag. De Belastingdienst verdeelt dat geld daarna over de betrokken EU-landen.

Ben je buiten de EU gevestigd, dan mag je de regeling niet zelf aanvragen. Je hebt dan een tussenpersoon nodig die in Nederland is gevestigd, of hier een vaste bedrijfsruimte heeft. Die tussenpersoon vraagt voor zichzelf een IN-nummer aan, registreert jou als vertegenwoordigde onderneming, en krijgt voor jou een eigen invoerregelingnummer.

De tussenpersoon doet vervolgens elke maand aangifte voor jou, ook in maanden zonder leveringen. Die aangifte moet uiterlijk op de laatste dag van de volgende maand binnen zijn, en mag niet eerder worden ingediend dan nadat die maand is afgelopen. Administratie moet 10 jaar bewaard blijven en digitaal opvraagbaar zijn.

Kies je tussenpersoon dus niet lukraak. Mist die drie aangiftetermijnen op rij, of blijft die na een herinnering drie keer achter elkaar in gebreke met betalen, dan kan de Belastingdienst de hele groep klanten van die tussenpersoon voor twee jaar uitsluiten van de regeling, ook jouw bedrijf, terwijl jij zelf niets fout deed.

Wanneer de invoerregeling niet de moeite waard is

De invoerregeling lost een probleem op, namelijk btw en vertraging aan de grens, maar brengt een ander probleem mee: een verplichte maandelijkse aangifte, ook in maanden zonder verkoop.

Verkoop je maar af en toe een pakket van buiten de EU, dan is het de vraag of dat de moeite waard is. Zonder de regeling betaalt de koerier of de douane de btw namens je klant bij aflevering: vervelend voor die klant, maar geen extra werk voor jou. Met de regeling moet je zelf elke maand een aangifte indienen, en als je een tussenpersoon nodig hebt omdat je buiten de EU gevestigd bent, kost dat ook geld.

Verkoop je vooral producten duurder dan 150 euro, dan heeft de regeling weinig zin, want die zendingen vallen er toch buiten. Verkoop je aan bedrijven die zelf btw-aangifte doen in plaats van aan particulieren, dan geldt de regeling evenmin.

Gebruik je al de kleineondernemersregeling (KOR) of de EU-KOR, dan moet je die eerst beëindigen voordat je de invoerregeling kunt starten. Voor een klein bedrijf met weinig buitenlandse zendingen kan dat een vervelende ruil zijn: de ene administratieve verlichting opgeven voor een andere.

Kortom: de invoerregeling loont vooral als je structureel en regelmatig onder de 150 euro aan particulieren in de EU levert vanuit een land buiten de EU, en liever zelf de controle houdt over het moment van afrekenen dan dat de douane dat voor je doet.