Werk je als bedrijf voor een klant in een ander land, dan is de eerste vraag niet welk btw-tarief je rekent, maar in welk land de dienst eigenlijk belast is. Voor diensten tussen bedrijven (B2B) is dat volgens Ondernemersplein, het gezamenlijke overheidsloket van onder meer de Belastingdienst en KVK, meestal het land van de afnemer: "Diensten aan ondernemers worden meestal belast in het land van de afnemer." Werk je dus voor een bouwbedrijf in Antwerpen of een marketingbureau in Berlijn, dan is je dienst in beginsel belast in België of Duitsland — niet in Nederland.
Dat is meteen de reden waarom je bij een factuur aan een buitenlands bedrijf vaak geen Nederlandse btw rekent: niet omdat het "vrijgesteld" is, maar omdat Nederland niet het land is waar de btw hoort. De afnemer berekent en betaalt de btw zelf, in zijn eigen land en tegen zijn eigen tarief. Dit heet verleggen: je verlegt de btw-plicht naar je klant.
Bij klanten die geen ondernemer zijn — particulieren, of organisaties zonder btw-identificatienummer — geldt een andere hoofdregel: dan is de dienst meestal belast in het land waar jij als leverancier gevestigd bent, en reken je gewoon je eigen Nederlandse btw-tarief. Het onderscheid B2B of B2C bepaalt dus alles, en dat onderscheid hangt af van één concreet gegeven: heeft je klant een geldig btw-identificatienummer of niet.
Op deze hoofdregel bestaan uitzonderingen, bijvoorbeeld voor bepaalde diensten rond vastgoed of voor diensten die ergens anders feitelijk worden uitgevoerd. Twijfel je of je situatie onder de hoofdregel valt, dan verwijst de Belastingdienst naar een eigen hulpmiddel: "Ik lever diensten in, of neem diensten af uit het buitenland – hoe zit het met de btw?", te vinden via belastingdienst.nl.
