← Alle artikelen

Portretrecht: mag je foto's van klanten of personeel op je website zetten?

Oarized · 18 november 2026

Wat portretrecht precies is

Je zet een foto van een tevreden klant op je website, of een foto van het team op de pagina 'over ons'. Logisch, het maakt je bedrijf tastbaar. Maar een foto van een herkenbaar persoon is niet zomaar van jou om te gebruiken, ook niet als jij hem gemaakt hebt.

Dat heet portretrecht. Het staat in de artikelen 19 tot en met 21 van de Auteurswet. Portretrecht is iets anders dan auteursrecht. Auteursrecht beschermt de maker van de foto: wie de foto nam, mag in principe bepalen wat er met het bestand gebeurt. Portretrecht beschermt de persoon die op de foto staat, ongeacht wie de foto maakte. Een portret is elke herkenbare afbeelding van een persoon, dus niet alleen een close-up van een gezicht; een herkenbare houding of een opvallend kenmerk is al genoeg.

Twee rechten kunnen dus tegelijk spelen bij één foto. Jij mag het bestand misschien bewaren en bewerken op basis van auteursrecht, maar dat betekent niet automatisch dat je de foto ook openbaar mag maken. Daarvoor gelden de regels van het portretrecht, en die regels verschillen naargelang de foto 'in opdracht' is gemaakt of niet.

Dit speelt sneller dan je denkt: een voor-en-na-foto bij een verbouwing, een klant die herkenbaar op de achtergrond staat bij een review-video, of een medewerker die op de homepage staat. In al die gevallen bepaalt niet jouw website, maar de wet of publicatie zonder meer mag.

Een foto van een klant: in opdracht of niet

De wet maakt een onderscheid dat voor een ondernemer verrassend uitpakt: het gaat niet om wie de foto gebruikt, maar om wie de foto liet maken.

Is een foto in opdracht van de klant gemaakt — bijvoorbeeld omdat je een professionele fotograaf inhuurt voor een voor-en-na-reportage en de klant daarvoor poseert — dan geldt artikel 20 van de Auteurswet. Je mag die foto dan alleen openbaar maken, bijvoorbeeld op je website of Instagram, met toestemming van de klant. Zonder die toestemming niet, ook al betaal jij de fotograaf en ook al staat de foto op jouw server.

Is de foto niet in opdracht gemaakt — een foto die toevallig ontstaat tijdens een verbouwing, een kapbeurt of een andere gewone dienst, zonder dat de klant daarvoor is ingehuurd of heeft geposeerd — dan geldt artikel 21. Die foto mag je in beginsel vrij publiceren, tenzij de klant een redelijk belang heeft om zich daartegen te verzetten. Dat belang kan privacy zijn, maar ook een financieel of reputatiebelang. In de praktijk vraagt bijna elk bedrijf voor de zekerheid toch om toestemming, en dat is ook het verstandigste: een mondelinge 'ja, dat mag' tijdens het werk is lastig te bewijzen zodra iemand achteraf bezwaar maakt.

Let op: een foto van een persoon is bijna altijd ook een persoonsgegeven. Daarmee komt de AVG erbij, los van het portretrecht. Die twee kaders staan naast elkaar, niet in plaats van elkaar — je kunt aan het portretrecht voldoen en toch de AVG overtreden, of omgekeerd.

Foto's van je personeel op de website

Voor foto's van je eigen personeel ligt het net iets anders, omdat er een gezagsverhouding is. Volgens AWVN is toestemming niet de enige mogelijke grondslag. Voor foto's die bij de functie horen — denk aan een accountmanager op de contactpagina, of een monteur die herkenbaar in beeld komt omdat hij nu eenmaal bij klanten over de vloer komt — kan het bedrijfsbelang als grondslag dienen. Voor strikt interne foto's, bijvoorbeeld op het intranet, geldt vaak hetzelfde.

Voor foto's die niets met de functie te maken hebben en die extern gepubliceerd worden, bijvoorbeeld een vrolijke groepsfoto van de bedrijfsborrel op Instagram, blijft toestemming de normale weg. Daar zit een addertje onder het gras: toestemming moet vrijwillig zijn, en een werknemer die afhankelijk is van zijn werkgever voor zijn inkomen geeft nooit helemaal vrije toestemming. De Autoriteit Persoonsgegevens kijkt daar kritisch naar. Vertel je medewerkers daarom altijd dat ze toestemming op elk moment mogen intrekken, en doe dat ook echt als iemand dat aangeeft: de foto moet er dan af, van de website en van elk kanaal waar je hem zelf op hebt gezet.

Bewaar deze toestemming schriftelijk, per foto of per fotosessie, en per kanaal waarop je de foto gebruikt. 'Toestemming om gefotografeerd te worden' is namelijk niet hetzelfde als 'toestemming om de foto te publiceren', laat staan toestemming voor elk gebruik dat je er later nog mee wilt doen. Verandert een medewerker van functie naar een rol zonder klantcontact, loop dan ook na of de grondslag voor zijn foto nog wel klopt.

Toestemming goed vastleggen

Een paar concrete punten die het verschil maken tussen een theoretisch risico en een probleem dat je nooit krijgt.

  • Vraag toestemming vóórdat je publiceert, niet erna. Een foto die al online staat, kun je niet met terugwerkende kracht goedkeuren.
  • Leg vast waarvoor. Noem het kanaal (website, Instagram, een flyer, een vrachtwagen) en zo mogelijk de periode. Toestemming voor de website dekt geen reclamespot of een bedrijfsbusje.
  • Maak het schriftelijk, ook als het een simpel mailtje of een vakje op een formulier is. Mondelinge toestemming is niet verboden, maar bij een geschil moet jij bewijzen dat die er was, niet de ander.
  • Vermeld het recht om in te trekken, zowel bij klanten als bij personeel. Trekt iemand toestemming in, verwijder de foto dan zonder gedoe.
  • Zet het ook in je privacyverklaring. De AVG vraagt dat je mensen vooraf vertelt waarvoor je hun gegevens, foto's inbegrepen, gebruikt.
  • Bij groepsfoto's op een evenement: een bordje bij de ingang dat er gefotografeerd wordt voor promotiedoeleinden is geen vervanging van toestemming, maar het helpt wel om verwachtingen te managen.

Je hebt hier geen ingewikkeld systeem voor nodig; een vast sjabloon dat je telkens laat tekenen of mailen is voor de meeste bedrijven al genoeg. Waar het op neerkomt: regel het aan de voorkant, dan hoef je achteraf nooit onder druk van een boze klant of een voormalig medewerker een foto van je site te halen.

Wat het je kan kosten als het misgaat

Dit is geen theoretisch risico. Een kantonrechter veroordeelde PostNL-dochter Logistics tot € 5.000 schadevergoeding aan een voormalig medewerker wiens portret zonder bewijsbare toestemming op de website, op bedrijfsbusjes, op posters en in een reclamespot had gestaan. Logistics beweerde dat er toestemming was, maar kon dat niet aantonen.

De rechter overwoog bovendien dat toestemming om gefotografeerd te worden niet hetzelfde is als toestemming om het beeld te publiceren, en wees de schade toe op basis van artikel 21 van de Auteurswet: de prominente, langdurige commerciële plaatsing van het portret woog zwaarder dan het belang van het bedrijf. (Dirkzwager)

De les daaruit is niet dat je nooit een foto van een klant of een medewerker mag gebruiken. De les is dat toestemming per medium en per gebruik vastgelegd moet zijn, en dat 'ik dacht dat het goed was' geen verdediging is zodra iemand achteraf bezwaar maakt. Vooral bij foto's die lang online blijven staan, op een website, op voertuigen, in een jaarlijks terugkerende folder, loopt het risico op, simpelweg omdat de kans groter wordt dat iemand de foto ooit tegenkomt en er niet meer achter staat.

Twijfel je of een foto onder 'in opdracht' of 'niet in opdracht' valt, of gebruikt je bedrijf veel foto's van klanten en personeel tegelijk, dan is het de moeite waard om één keer kort juridisch advies in te winnen over je sjabloon voor toestemming, in plaats van elke keer opnieuw te gokken.