Veel algemene voorwaarden en raamcontracten tussen bedrijven bevatten een bepaling die te vinden is onder namen als "verbod tot overdracht", "cessieverbod" of "verpandingsverbod". De strekking is steeds hetzelfde: de klant (de schuldenaar) legt vast dat jij, als leverancier of dienstverlener, de vordering die je op hem hebt niet aan een derde mag overdragen of verpanden zonder zijn toestemming.
Voor de klant heeft zo'n bepaling een duidelijk doel. Hij wil zelf weten aan wie hij moet betalen, en wil voorkomen dat hij plotseling met een factoringmaatschappij of bank te maken krijgt in plaats van met jou. Voor jou als leverancier betekent het iets anders: je kunt die vordering niet gebruiken als onderpand voor een lening, en ook niet verkopen aan een factoringbedrijf, zolang de klant geen toestemming geeft.
Dat raakte vooral kleinere bedrijven met weinig andere bezittingen. Een bedrijfspand of een dure machine kun je verpanden, maar een dienstverlener of handelaar met vooral openstaande facturen op de balans had daar vaak niets aan als precies die facturen contractueel geblokkeerd waren voor verpanding. Banken en factoringbedrijven wezen aanvragen daardoor regelmatig af, of rekenden een hogere prijs voor het risico dat ze de vordering niet volledig konden zekerstellen.
"U mag openstaande rekeningen in onderpand geven aan een bank of geldschieter."
Die zin van Ondernemersplein, het officiële overheidsloket voor ondernemers, klinkt vanzelfsprekend. Tot voor kort was dat het echter niet altijd, juist omdat een verpandingsverbod in het contract van je klant dat simpelweg kon blokkeren.
